یک شب شلوغ بود و بیماران زیادی در اورژانس منتظر بودند. وسط آن شلوغی، یک آقای مسن با عصا و عینک ته‌استکانی وارد شد و به نظر می‌رسید کمی نگران است. رفتم جلو و با احترام پرسیدم: «حالتون خوبه، آقا؟ چطوری می‌تونم کمکتون کنم؟» ایشون با صدای بلندی و کمی اضطراب گفت: «پسرجان! گوشم خوب نمی‌شنوه، ولی شنیدم که اینجا آدم رو خوب معاینه می‌کنین!» ازش پرسیدم: «چیزی شده؟ حالتتون خوبه؟» آقای مسن نگاهی کرد و با چهره‌ای جدی جواب داد: «پسرم، من اومدم مطمئن بشم هنوز زنده‌ام یا نه!» من از تعجب خشکم زد و کمی مکث کردم. با خنده پرسیدم: «زنده بودن که معلومه! شما همین الان اینجایین و دارین حرف می‌زنین!» اما او با جدیت گفت: «نه پسرم، باید یه آزمایش درست و حسابی بگیرین تا خودتون هم مطمئن بشین!» این بار دیگر نتوانستم جلوی خنده‌ام را بگیرم. اما برای اینکه او را هم راضی کنم، گفتم: «باشه، چندتا آزمایش ساده براتون انجام می‌دیم!» بعد از چند آزمایش ساده، بهش گفتم: «خب، جواب‌ها همه نشون میدن که شما کاملاً سالم و سرحالین!» لبخندی زد، عینکش را جابه‌جا کرد و گفت: «پس تا اینجا که زنده‌ام، شب خوش! تا دفعات بعد!» و با خنده آرام از اتاق خارج شد. هنوز هم وقتی یاد آن شب می‌افتم، خنده‌ام می‌گیرد؛ چه آدم خوش‌ذوق و بانمکی بود!